Ekseriyetle.

Yaz Tatili

2011-07-02T03:37:00.000-07:00

Her ne kadar başlık olarak yaz tatili yazsam da henüz tatilin tadını çıkarmaya fırsatım olmadı açıkçası. Uzun süredir buralarda yokken; tez yazımı, finaller, ödevler vs. gibi insanın canını sıkan, sinir krizlerinin eşiğine getiren, hayata küstüren şeylerle uğraşmış olduğumu söylemekte fayda var. 17 Temmuz'da sınava gireceğim ve o yüzden hazırlık evresindeyim. Daha doğrusu son 15 günün verdiği tutuşma halleri de diyebiliriz.
Blogumun tipini düzeltmek istedim ama bu da pek içime sinmedi. Değiştirmeye de halim yok. 15 Temmuz'da Bruno Mars konseri var. Umarım gidebilirim. Bunun dışında 4 Temmuz'da Ebru Türkiye'ye geliyor, ona da gitmem lazım. İşin özü bu yaz birkaç konser ve mutlu saatler istiyorum. Bu arada mezun oldum demiştim ya, 3. oldum ayrıca. Bunu da belirtmek istedim nedense.
Blog yazmamı isteyen biri var formspringde. Biraz da onun hatırlatması buralara gelmemi sağladı. Blog yazmak benim için zor gibi son zamanlarda. Zaten doğru düzgün günlük de tutamamışımdır önceleri. Şimdilik böyle. Bir daha ne zaman yazarım bilmiyorum. Hoşçakalın. Tatilin tadını çıkartın.

Ahh hayat...

2011-02-25T03:40:00.000-08:00

   Sevgili blog bugün sana bir baktım da en son yazımı yazalı daha ancak bir hafta olmuş. Bir sevindim, mutlu oldum. Demek ki isteyince düzenli aralıklarla yazmak mümkünmüş. Bugün İlluminati'ye hiç girmeyeceğim. Yazılacak çok şey var, evet; ama ben sıkıldım bu konudan artık. Belki başka zaman. Bugün daha çok benden konuşalım.
   Pazartesi derslerim başlıyor ve bunu hiç mi hiç istemiyorum. Neden istemediğimi anlamak için çok önceki blog yazılarıma bakabilirsiniz. Yine de benim hislerimin bir önemi yok tabi. Pazartesi asker gibi giderim mecbur. Aslında okulda son dönemim olduğundan olabildiğince tadını çıkarmam gerek ama ben bu okulu sevemedim ki tat alayım. Velhasıl sorumluluğumu yerine getiririm o kadar.Bu Ufizy.com'a da sinir oldum şimdi. Blog yazmaya başlamadan önce güzel bir çalma listesi oluşturdum. Salak kendiliğinden atlamıyor. Eskiden takır takır giderdi. Neyse artık tırnağım varsa başımı kaşırım bende. Açtım, kendim değiştirdim.
   Dersler başladıktan sonra sana yazabilme sıklığım ne derece düzenli olur bilemiyorum doğrusu. Açıkçası bu blogu önemsemem gerekiyor mu onu da bilmiyorum. Şimdilik bu kadar sevgili blog. Yeni bir günde buluşmak üzere.

İlluminati Hakkında

2011-02-18T04:05:00.000-08:00

Aslında son yazımda bir daha ki blog yazımın ne hakkında olacağına dair hiçbir fikrim olmadığından bahsetmiştim. Çarşamba günü Facebook'da Rihanna hayran sayfasında bir not gördüm. Bu notta Rihanna'nın İlluminati adında bir tarikata bağlı olduğu ve şarkıları, klipleri, giyim tarzı...vs. kısacası her şeyiyle o tarikatın propagandacısı olduğu yazıyordu. Rihanna hayranları Rihanna bu tarikata üye olsa dahi ondan vazgeçmeyi düşünmüyorlar. Aynı gün bu defa başka bir arkadaşımın Facebook'da paylaştığı bir grup dikkatimi çekti. Grup bu tarikatın müzik endüstrisi içindeki yerini irdeliyordu. Akşam Formspring hesabımda bu konuyla ilgili sorular görünce daha da derin araştırmaya karar verdim. Aslında derin dediğim şey araştırmacı gazetecilik değil tabii. Ben sadece hepinizin kolayca ulaşabileceği Youtube videolarından, Google arama motorundan faydalanarak elde ettim bu bilgileri. Az sonra yazacağım bilgiler doğrultusunda bu tarikatın ne aleyhtarı ne de destekçisi olduğumu düşünmeyin. Çünkü ben bu konuda etkisizim. Eğer konu hakkında sorunuz olursa ve benim yeterli bilgiye sahip olduğumu düşünüyorsanız; buradan, Formspring'den veya bana ulaşabileceğiniz herhangi bir yöntemle ulaşın.

Konunun müzik endüstrisiyle bağlantılarını anlatmadan önce İlluminati hakkında Vikipedi'de okuduğum bazı şeyler paylaşmak istiyorum. İlluminati 13. yy'da Almanya'da koyu kilise baskısına dayanamayan bir grup insan tarafından kurulmuş gizli bir tarikattır. Tarikatın kurucuları dahi haberleşmeleri sırasında kendi adları yerine takma adlar kullanmıştır. Tarikatin kurucusunun kod adı "Spartacus"dur. İlluminati bir piramit hiyerarşisine sahiptir. Günümüze gelindiğindeyse müzik endüstrisi, medya, Hollywood'un İlluminati'nin en çok kullandığı beyin yıkama araçları olduğunu görüyoruz. Konuya geçmeden biraz da simgelerden bahsedeyim. Her şeyi gören göz, piramit , şeytan. Bu üç görsel simge çoğu klipte gözümüze sokulmuş ve biz farkına varmamışız. Bunları daha sonra anlatacağım. Her kademedeki üyelerin görevi farklıdır. 1. kategoride; hiç görünmeyenler (gizli olanlar) 2. kategoride; ucu görünen ancak büyük kısmı gizli olanlar 3. kategoride ise halkın içine giren ve yukarının emirlerini uygulayan saçaklar yer alıyor. Ayrıntılı bilgi için;vikipedi. Ben bu yazımda 3. kademeden, yani halkın içine giren ve yukarının emirlerini uygulayan saçaklardan bahsedeceğim.

Özellikle 1980 ve sonrasında müzik endüstrisi içinde İlluminati'nin etkisi hissedilmeye başlanır. Dinlediğinizde karşı cislerin birbirine aşk şarkısı niteliğinde yazdığı şarkılar, aslında hiç de o kadar masum değildir. Şarkıların içine gizlenen imgelerle ve kliplerde kullanılan çeşitli görsel ögelerle anlatılan farklıdır. Michael Jackson benim araştırmalarım sonucu ulaştığım en eski İlluminati saçaklarından biri. Jackson'ın 1982 yılında çıkardığı Thriller albümündeki aynı adlı şarkı Thriller ve bir diğer şarkısı Beat It şarkısı İlluminati'nin benim bulabildiğim en erken örnekleri. Thriller şarkısının videosunda MJ kız arkadaşıyla ıssız, karanlık bir sokakta yürümektedir. Daha sonra birden biri zombiler vs. ortaya çıkar ve bir de ne görelim MJ de dönüşmüş. Videonun sonunda MJ yine dönüşür. İşte bu dönüşümler MJ'nin İlluminati'ye dönüşümünü simgeliyor. 1982 yılında MJ artık İlluminati'nin saçaklarındandır. Derken MJ vitiligo hastalığına yakalanır. Peki siyahi olmasıyla gurur duyan bir adam nasıl olur da bu kadar hızlı bir şekilde beyazlaşır? Çoğumuz onun siyahiliğinden tiksindiğini, kaderine baş kaldırdığını düşündük. Aslında durum böyle değildi. İlluminati insanlardan iğrenir. Ancak siyahi insanlardan daha da iğrenir. Zamanla MJ'nin nasıl da büyük bir kitleye kolayca ulaşabildiğini gören yüksek kademedekiler MJ'nin siyahi oluşunu kabul edemez ve vitiligo hastalığını uydururlar. MJ kullandığı ilaçların içeriğini öğrendiğindeyse her şey için çok geçtir. 1983 yılında yapılan bir röportajında MJ hastalığının Thriller albümünden kısa bir süre sonra ortaya çıktığını söylüyor. Evet bu zamanlama doğrudur. Çünkü MJ Thriller ile çok büyük bir kitleyi kendine hayran etmeyi başarmıştır. 1991 yılında, bu olaylardan tam 8 yıl sonra Dangerous adında bir albüm yayınladı. Albümde dikkat çeken şarkılardan biri de Black Or White idi. O yıllarda çoğumuz dünyada yoktuk. Olanlarımız ise küçüktü. Doğal olarak bu videoyla anlatılmak istenenleri bilmememiz çok normal. Klibi buradan izleyebilirsiniz. Klibin ilk dakikalarında MJ insana dönüşür. Seri dans haeketleri yapar, kırar, döker. Bu seri dans hareketlerine çoğumuz anlam veremeyiz. Aslında her bir hareket üst kademeye MJ'nin baş kaldırış mesajlarını içerir. Bir göndermedir. Daha sonra MJ kırıp dökmeye başlar. Bir arabanın arka camını kırar. O sahnede sadece siyahilere yönelik bir mesaj yazdığını düşünebilirsiniz. Ama dikkat ederseniz orada 666 da yazar. 666'nın şeytanın simgelerinden biri olduğunu söylememe gerek yok herhalde. Dikkat ederseniz albümün adı "Dangerous" yani "Tehlikeli". İşte bu albümle beraber MJ'nin İlluminati'ye baş kaldırışı gözler önüne serilmiş oluyor. Black Or White şarkısının sözlerine baktığım zaman açıkça bu baş kaldırışı gördüm.
"I Am Tired Of This Devil - Bu şeytandan yoruldum.
I Am Tired Of This Stuff - Bu şeylerden yoruldum.
I Am Tired Of This Business - Bu işlerden yoruldum."

Aynı şarkının bir başka bölümünde ise şöyle diyor;
"I Ain't Scared Of Your Brother - Senin kardeşlerinden korkmadım.
I Ain't Scared Of No Sheets - Hiçbir sözleşmeden korkmadım.
I Ain't Scared Of Nobody - Hiç kimseden korkmadım. "

Ve bir başka bölüm;

"Now I Believe In Miracles - Ve şimdi mucizelere inanıyorum.

And A Miracle Has Happened Tonight - Ve bir mucize bu gece gerçekleşti."

Artık Michael onların saçağı olmadığını kanıtlamıştı. Hayran kitlesi Michael'ın ellerindeydi ve bu durum onun en çok istediği şeydi. Michael asla hayranları için kötü bir şey düşünmedi. İlluminati'nin içinde yer almayı reddedişinin altında yatan sebeplerden biri de budur. Her şey yolundayken 1993 yılında Michael Jackson'ın, Neverland'de 13 yaşında erkek bir çocuğu taciz ettiği iddiaları medyada yer aldı. Michael bu konuda çok üzgündü. Bir röportajında bu iddialar ona sorulduğunda; "Çocuklara zarar vereceğime bileklerimi keserim." diyor. Bu sansasyonel haberin üreticileri kimlerdi? İlluminati... İlluminati Michael Jackson'ın imajını yıkmak için çalışmalara başlamıştı. Gördünüz mü? Dangerous albümü 1991'de çıktı. Bu iddialarsa 1993. Michael Jackson bu taciz iddialarından büyük bir para cezası ödeyerek kurtuldu. Ancak ruhsal olarak büyük bir darbe almıştı.

Satırlardır size MJ'den bahsediyorum. Çoğunuzun sorularının cevabı bu değil belki de. Ama inanın o kadar çok şey var ki okuduğum, izlediğim. Bu yazıyı burada bitiriyorum. MJ ile alakalı kısmı bitiriyorum en azından. Bir daha ki blog yazımda neler anlatırım bilemiyorum. Belki bu konuya bir süre ara da verebilirim. Tokio Hotel ile İlluminati'nin bağlantısını sordu bana birkaç kişi. Açıkçası son zamanlarına bakınca pek bir imge yok. Ancak ilk çıkışlarında gözle görülür birçok şey var. Grubun giysilerinden tutun da hareketlerine, şarkı sözlerine kadar. Çoğunuz için en hassas noktayı onlar oluşturuyor, biliyorum. O yüzden TH hakkında daha sonra yine yazarım.

Hoşçakalın.

2011-02-14T08:38:00.000-08:00

   Sana yazacağım zaman başlık bulmakta zorlandığımı hissediyorum. Aslında önce yazıyı yazıp, daha sonra ona uygun bir başlık düşünmem gerek. Öyle olmuyor işte. Önce başlığı atmak istiyorum, onu da yapamıyorum. Hülasa bir süre başlık yazamayabilirim. Geçen hafta sana daha sık yazmak istediğimden bahsetmiştim. Ta daa işte buradayım.
   Şu an evde yalnızım. Ablam arkadaşlarıyla Ortaköy'e gitti. Ablam hakkında bir şeyler yazmama gerek yok aslında. Ama konunun hareket noktası budur. Hava karardıktan sonra dışarı çıkmak. Bana ister korkak deyin ister çocuk. Hava karardıktan sonra keyif için sokağa çıkmayı, sokakta olmayı sevmiyorum. Sanki bütün kötü duygular üzerime saldırıyor. Karanlıktan korkmuyorum aslında. Evde de çoğu zaman tek başıma karanlıkta otururum. Film vs. izlerim. Kısacası sıkıntım karanlıktan kaynaklanmıyor.
   Geçen yazımda sana söylediklerimi yapmaya başladım bile. Planlarımı gerçeğe dönüştürüyorum. Bugün ders çalıştım mesela. Akşam kitap okumak istiyorum. Biraz da test çözerim.
   Modern Sanat Müzesi'nde Yao Lu'nun sergisi var. Mayısa kadar ama benim bir an önce gitmem lazım. Yoksa Fernando Botero sergisinde olduğu gibi ha bugün ha yarın diye diye sergi biter, ben hala gideceğim derim. Yao Lu'ya değindikten sonra sana bugün güzel bir eserini de eklerim.
   Yao Lu dedik aklıma Bruno Mars geldi. Dün Grammy Ödülleri'nde bir tane de olsa Grammy kazanmış. Kazanamayanlara geçmiş olsun diyor Bruno Mars'ı da canı gönülden kutluyoruz.
   Evet blog. Bugünlük bu kadar. Gün be gün olmasa da belirli aralıklarla burada olacağım. Görüşmek üzere diyor huzurlarınızdan ayrılıyorum.

Dinlenesi

Devics - The End And The Beginning

Devics - Song For A Sleeping Girl

Devics - A Secret Message To You

Ocak ayını da ıskalamışız ya neyse.

2011-02-10T09:52:00.000-08:00

Gün geçmiyor ki Esra blog yazmasın! Ee böyle bir giriş yapmak isterdim ama olmuyor, olmuyor. Düzenli blog yazamıyorum efendim. Yazılacak şey mi yok? Tonla var. Etrafımda gördüklerimi dahi yazsam yeter -ki genelde öyle yapıyorum- ama yok işte. Aslında bugün internete girdiğimde aklıma geldi blog yazmak, sonra nedense vazgeçtim. Sonra biri formspringde yazmış, bende dayanamadım yazayım dedim. Yazmakla da bitmiyor ki. Temam çok eskimişti, yenisini de ekledim. Tabi kendi yapımım değil. İnternetten çapul.
Tatildeyim ben. Bu 3. haftam Ayrıca 28 Şubat'a kadar tatilim devam ediyor. Yani şu sıralar benden bir şeyler istiyorsanız ya isteyin yada sonsuza dek susun efendim. Tatili en iyi şekilde değerlendiremedim gerçi. Yapmak istediklerimin bir kısmını henüz yapamadım. Bu 3 haftam daha çok aylaklık yapmakla geçti. Bir de grip olunca işler iyice sarpa sardı. Yarından tezi yok işlerimi daha da düzenli halde takip edeceğim. Etmediğim günler kumbarama 1 TL atacağım. Bu karara da şu an vardım.
Biliyor musun blog bende diğer akranlarım gibi bazı şeyleri anlamlandıramıyorum zihnimde. İnsanların birini sevebilme halini ve bu sevdiği kişiden hemencecik vazgeçebilmesini anlamlandıramıyorum blog. Yahu sen yıllardır onu sevmiyor muydun? Nasıl şimdi başka biriyle beraber olabiliyorsun? Yok blog yok. Ben bunu yapamam. Ben birini seviyorsam eğer ondan iki günde vazgeçemem. Ay gittikçe duygusallaşıyorum ama dinlediğim şarkıdan dolayı bu kesin. Yazımın sonunda dinlediğim şarkıların listesini ayrıyetten huzurlarınıza sunacağım efendim.
Kendime mat oje aldım. Bill'in en son Japonya'da ki promosyon turuna giderken tırnakları mavi ojeli ya o mavinin matı işte. Hem matını aldım hem parlağını. Ecem'le beraber aldık. Şu tatilde en sevdiğim günler sanırım Ecem'le buluştuğumuz günlerdir.
Yazdıklarımı okuyorum da arada sanki sarhoş olmuşum da samimi itiraflarda bulunuyorum gibi. Ama öyle bir şey yok. 2 yıldır içkinin i'sini sokmadım ağzıma.
28 Şubat'a kadar daha düzgün bloglar yazmak, haftada en az bir kere burada olmak, saçmalamak istiyorum. Ayın 28'inde de Zeki'nin tek kişilik gösterisi var.Gitsem mi gitmesem mi düşünüyorum. Siz fark etmeyeceksiniz ama yazım da bölündü. Özge aradı. Konuştuk falan.
Öyle yani blog. Yazıma son veriyorum. Birkaç gün içinde görüşürüz.

Şarkı Listesi:

Bruno Mars - Grenade -Live-

Bruno Mars - Who Is

Bruno Mars - All She Knows

Bruno Mars - Marry You

-Oo sırf Bruno Mars olmuş. E bir resmi de hak etti ama.

2010-12-27T02:56:00.000-08:00

Sevgili blog;
Bugün sana resmi bir dille yazmayı uygun görüyorum. An itibariyle yeni yıla geri sayım yapıyoruz ve çoğu insanın algılama biçiminin yol açtığı yıl sonunda geçmiş günleri geri dönüş yapma adetini bende yerine getirmek istiyorum. Şöyle bir düşünürse 2010 iyi bir yıldı. Bazı şeylerin eksikliği olmadı mı? Tabi oldu; ama yine de sağlıklı falan filan bir yıldı. Önümüzdeki yıl ise benim için bir kabusun başlangıcı gibi olacak. DGS kavramıyla temmuz ayında olan randevuma yakınlaştıkça artacak stres, sinir vb. olguların üzerimdeki olası fiziksel ve ruhsal etkilerini şimdiden hissedebiliyorum. Bunların yanı sıra tez yazmak, zorunlu staj gibi sıkıntılı konular da beni beklemekte. Bu kadar olumsuzluğun yanı sıra önümüzdeki yıl gerçekleşebilecek güzel şeyler de yok değil. Eylül ayında istediğim üniversitelerden birine geçiş yapmış olmak... Bunu düşünmesi bile nefesimi kesiyor. Dilerim 2011 çalışan herkesin, çalıştıkları alanda emeklerinin karşılığını alabildikleri bir yıl olur. Dünya barışı falan desem saçma olur. Bakınız Güney Kore ile Kuzey Kore'nin durumu mesela. Yok o kadar uzağı bilemem ben diyorsanız, Türkiye-İsrail, Türkiye-Rum Kesimi gerginliği de diyebilirim. Yok o da uzak bize yurttan bir havalar çal diyorsanız, Alevi-Sünni, Kürt-Türk konularındaki bol hakaretli, reyting canavarı tartışma programlarımız da var.

Hepinize bol dansözlü 31 Aralık'lar.

Vizelerin sonu...

2010-12-05T04:20:00.000-08:00

Sevgili blog içimden bir anda sana yazmak geldi. Anlatım bozukluğumu da yaptım, artık konumuza geçebiliriz. Nedense içimi sana dökmek, bir anlamda kendimi rahatlatmak istiyorum. Sanalsın, manalsın ama iyisin be blog. Arada iyi geliyorsun böyle. Kanka muhabbetleri falan. Şimdi gittim kendime fizy de bir şarkı listesi yaptım. Yazımın sonuna paylaşırım seninle. O siteye de üye girişi yapmak tam bir işkence. Posta adresini buldun diyelim, on saat şifreyi düşün. Ha, olmadı mı?? O zaman şifre hatırlat falan. En iyisi beni hatırla yapmak. Şimdi vizeler bitti ya perşembe günü, benim böyle acayip mutlu olmam gerekiyordu. Yok, öyle bir şey olmadı. Ben çökertmeleri oynuyorum resmen. Çok mutsuzum şu an. İçimde bir sıkıntı var ki ben bunu rahat batması olarak nitelendiriyorum.

Aslında senin tipini de değiştirmek istiyorum. Tumblr daha güzel senden mesela. Ama yine de sana yazmak istiyorum falan. Alışkanlık mısın sen şimdi? Şimdi var ya ben bu üstte yazanları okusam garanti silerim, o yüzden devam ediyorum. Perşembe günü sınavlarım bitti. Hepsi demeyelim ama 2-3 tanesi berbat geçti. Şimdi iki gündür ders mers çalışmıyorum. Halbuki sınava gireceğim yani çalışmalıyım. Bugün Türkçe çözerim akşama doğru. Zaten daha davetiye ödevi var. Yarın kalk erkenden okula git. Of... Çarşamba dişçi randevusu var. Acılar ve acılar tekrardan... Zaten oraya gidince bir uykum geliyor yani. Neyse ama bu kadar bugün. Mutlu olunca yine gelirim olur mu? Bugün imla kurallarına falan hiç bakmadım. Hatalıysam arayın.

The Beatles - When i'm sixty-four

The Beatles - Hello Goodbye

The Beatles - Twist and shout

The Beatles - I'm looking through you

The Beatles - From me to you

The Beatles - Helter Skelter -bunu blog yazarken dinlemedim mesela ama listede kaldı.-

2010-11-05T02:50:00.000-07:00

Sevgili blog bozuntusu, hayatımın şu anda ne kadar sinir dolu olduğunu söylemek istedim sana nedense. Bunun tek sebebi ağzımdaki o dehşet damaklığın verdiği dehşet acı. Sen üç aydır hava at millete tek bir saniye bile dişim ağrımadı, abartmayın ulen diye, sonra dan diye bir ağrı girsin damağınıza ve 3 gündür hangi ilacı içerseniz için gitmesin. Üstelik dişçinizi arayın, "canımın içisi bu damaklık derime geçiyor resmen" deyin, aldığınız cevap "alışman gerek" olsun. Hay ben böyle işi ya. Ben biliyorum ama ben biliyorum, bildim ben. Kendi kendime nazar ettim ben. Kübra haklıydı kıçını kaşı demekte. Kaşıdık da noldu sanki??? Al sana dehşetli geceler. İnsan tatil gününde karga bokunu yemeden kalkar mı? Ben kalktım işte. Çünkü hem damaklık ağrı veriyor, hem de aptal sineğin teki beni rahat bırakmadı. Gittim salona Bir İstanbul Masalı'nı izledim bende sabah sabah. Oradaki kızda salakmış gerçi bunu da anladım ya neyseeeee!!! Çok gerginim çok. Ve ilk kez parmaklarımdan çıkanları kontrol etmeden yazıyorum. Ohhh...Bir nebze dahi olsa rahatladım sankim.

Sonra şey... 22 Kasım imiş vizelerin başlangıç tarihi. Al sana!! Bayram boyu, kocca 9 gün evde otur da maliyet hesabına çalış işte. Alaycı Kuşu okudum sinirden bir günde. Onu okurken de son 100 sayfa boyunca ağladım. Gözlerimi üstümdeki giysimin kollarına sildim ki sayfayı görebileyim diye... Çektim çektim burnumu, öyle okudum. Gözlerim görüşümü kapadı, gözlerimi sildim okumaya devam ettim. Sessiz sessiz ağladım böyle. O da bitti, bugün ne halt ederim bilmiyorum. Ders notlarımı temizliyim bari. Dün bir de çocuk baktım. Te Allah'ım yaaaa! Oturdum onlarla süt içip ve çilekli gofret yedim zorlaa. Gerçi lezzetleri iyiydi amma olsun yani.

Derin bir nefes aldım. Şimdi gideyim ben. Nefretimi de kustum ya bir rahatlama geldi. Bu yazıyı okuyup sonra gülerim ama olsun yani o kadar.

He bir de yarın H&M açılıyor sonunda. Ecem'le aylardır bekliyoruz. Bütün paramı harcamaya gidiyorum uleeen! Hazır olun! Hepsini ben alacağım! En birinci ben oldum, herkesi ben yendim falan..

He bir de vaktiniz varsa Beatles'ın Yellow Submarine şarkısını dinleyin. Çok hoş, çok.

2010-10-26T09:07:00.000-07:00

Merhaba!!
Birkaç bir şeyler çiziktirip gitmek istiyorum. Bilgisayarımı yaptırmadım, yaptırmayı da düşünmüyorum. Eskiden olsa internete bir gün girmesem kolum kesilmiş gibi hissederdim. Şimdi sadece bazı siteleri kontrol edip, kapatıyorum. Eskiden bazı şeyleri çok takardım mesela, artık onları da takmadığı anladım. Büyüyor muyum yoksa bir şeyler ters mi gidiyor... Fikrim yok açıkçası. Umuramamak yada alışmak mı bu acaba???

Sonraa... Dersler çok yoğun. Sürekli çizim ödevlerim var. Çok güzel. Gerçekten de!! Bunu seviyorum. Ödevleri yani. Belim ağrıyor bu aralar. Doktora giderim herhalde biraz daha sürerse. Sınavlar başlamak üzere. Daha çok çalışmam lazım. Gitmek istediğim bir sürü film, okumak istediğim bir sürü kitap var şimdiden. Bunları 1.5 aylık okul tatiline not alıyorum. O zamana kadar sosyal hayatımın büyük bir kısmını rafa kaldırdım hatta. Az dışarı çıkıp, evde, odamda ödevlere gömülüyorum. Evimi, soğuk ve yağışlı havaları, parmaklarımın mandalina kokmasını, çayıma fazla şeker attıktan sonra tadını dengelemek için içine limon atmayı seviyorum. Masamdaki mandalina kabuklarını, saç tokalarımı, silgi tozlarını, boya izlerini, falçata kesiklerini seviyorum. Parmaklarımın rapidodan eğri büğrü olmasını, hamur silgiden çeşitli şekiller yapmayı, aydıngerlerdeki kurşun kalem lekelerinin kollarımın üzerinde desenler oluşturmasını seviyorum. Okula giderken resim çantamla turnikelere takılmayı, sıra beklerken önüme geçen insanlara iç sesimle müdahale etmeyi, derste hocaların gözlerine gözümü dikip rahatsız etmeyi, kahvaltı ederken önce balla başlamayı, kartımda kaç para kaldığını her gün kontrol etmeyi seviyorum.

Sizi de seviyorum. Görüşmek üzere!

Saçmalamaca

2010-09-07T14:07:00.000-07:00

Ablamın laptop yada notebook olarak adlandırılan -ne olduğuna henüz karar veremediğim- bilgisayarından bağlanıyorum size şu andaaa... Ne anlatmak istediğimi bilmiyorum, öyle saçmalamaya geldim başlıktan da anlaşılacağı gibi.

00.01 itibariyle bayrama 1 gün kaldığına göre klasik bir bayram muhabbetine girelim. Günün ilerleyen saatlerinde annemin hareketli haline kıyamayıp, ona yardım eli uzatacağımı bu suretle muhtemelen salonun camlarını sileceğimi hissediyorum. Canım felaket şekilde sakızlı muhallebi istediğinden; mutfağa girip tatlı yapacağımı da hissediyorum. Bunun dışında bazı kişisel bakım işlerimi halledeceğimi de düşünüyorum şu an. Ramazanın son günü olması itibariyle daha da özenle hazırlanmış bir iftar masasıyla karşı karşıya kalacağımı hissediyorum. Annemin bugün aldığı bamyaların -güzel ayıkladığım için- kucağıma bırakılacağını da hissediyorum.

Empati'yi okumaya başladım dün. Eveet geç kaldım, biliyorum çoğunuz çoktaaan okudu; ama ne zaman o kitabı okumaya niyetlensem, hep bir engel çıkmıştı. Sanırım bir gün oldu okumaya başlayalı ve yarıladım. Farklı bir kitap diyebilirim. Öğretici ve aynı zamanda sürükleyici...

Saçımı kestirdim. Omuzlarımdan biraz aşağıya kadar iniyor. Bu bayramda çeşitli fotoğraf kareleriyle facebook hesabımda beğeninize sunulur herhalde.

İnsanları anlamakta zorlanıyorum bu aralar. Bu biriyle yaşadığım olaydan falan kaynaklanmıyor. Bildiğiniz anlamıyorum. Duyduklarımı anlamlandıramıyorum. Karşımdaki kişinin söylediklerini tekrar etmesini istiyorum ve ancak öyle anlıyorum. Ayın 20'sinde dersler başlıyor. Okulu özlemedim; çünkü orayı sevmiyorum. Ama bunun başa çıkmam gereken bir zorluk olduğunu biliyorum ve tabi orada olacağım.

Bayramın 2. günü Ece'yle, 3. günü de Ecem ve -eğer gelebilirse- İlayda'yla beraber olacağım. İşte böyle blog...

Kendinize iyi bakın!

Zorunlu mola!

2010-08-20T13:15:00.001-07:00

İnternet bağlantımda sorunlar yaşıyorum. Bir süre istemediğim halde yokum. :( Görüşmek üzere! (:

Geç kalmış yaz günlükleri - 3

2010-08-15T15:19:00.000-07:00

"Unutmayalım, uygarlık, insanın insanı köle etmesiyle başlar. Kendimizi uygar saymamız, köleciliğin günümüzde de sürdüğünün işaretidir. Yöntemler değişiktir sadece." diyor Köksal Çiftçi Grafik Tasarım adlı derginin 34. sayısında yer alan makalesinde. Ne kadar da doğru demiş kendisi.

Bugün yazacak şeylerim yok diye düşünüyordum internete girerken; ancak hızlı 2 gelişme yazacak şeylere sahip olmanın yanında bana yeni heyecanlar da verdi. Birincisi şöyle; internette gezinirken İtalya Floransa'da uluslararası eğitim veren bir grafik enstitüsüne rastladım. Sitesinde kısa bir tur attım ve henüz bilgileri tamamen okumamış olmama rağmen bana faydalı olabileceğine karar verdim. Tabi bunun için tek sorun oraya kabul edilmek. Bu yıl değil de gelecek yıl başvurmayı düşünüyorum. Bu yıl okula odaklanmalıyım. İkincisi de şöyle; öğrencisi olduğum üniversitenin yabancı dil sertifika programına bu yıl katılma şansım var. Benim için geçerli 2 şart olan birinci yılda verilen yabancı dil dersinden başarılı olmak ve 2. yıla geçmiş olmak... Bu ikisi tabiki de yerine getirilmiş şartlar. Ya Almanca yada Fransızca öğrenmeyi istiyorum. Fransızca biraz ağır basıyor. Bakalım yarın yabancı diller bölümünü arayıp aklıma takılanları soracağım. Seni de bilgilendiririm.

İşte böyle blog. 2 ani gelişme bunlardı. Bunların dışındaki konulara geçelim. Biraz saçmalayalım, saçmalatalım. Artık sıcaktan dert yanmıyorum bunun yerine daha çekici gündem maddeleri bulma peşindeyim. Esas bilgisayarımın ethernet kartı bozulmuş ve onun tamiri için biri gelecek eve. Bu adam ne zaman gelecek de ne zaman tamir edecek merak ediyorum. Sürekli diz üstü bilgisayardan giriyorum. Küçük ekran sıkıldım. Tabi buna da şükretmek lazım; ama öyle.

Yarın kesinlikle THUS için 7 yapboz yapmam ve staj dosyamı yazmaya başlamam lazım. Bu ikisini yapmalıyım. Ve ve evde yemekleri de ben yapıyorum. Özet geçiyorum artık çünkü sıcaktan erimek üzereyim.

Gördünüz müü??!! Hala söz verdiğim gibi yazmaya devam ediyorum.

Haydi artık gidiyorum! Bıy bıy!

Geç kalmış yaz günlükleri - 2

2010-08-13T14:32:00.000-07:00

Ah bu sıcak havalar yok mu... Çok sıcak demek veya kendim için olumsuzluk olarak gördüğüm herhangi bir durumdan yakınmayı pek de sevmem; amma bu defa gerçekten de dayanamıyorum! Sıcak hava -esasında nem- beni bitirdi neredeyse. Zaten zayıf bir kızım 3 kilo daha verdim! 53'tüm 50'ye düştüm ve boyum 1.82...
O kadar yemek yememe, su içmeme rağmen bu kilo kaybının önüne geçemedim. Umarım daha fazla kilo vermem; çünkü gerçekten de iğrenç görünme yolundayım. Şu 19 yıllık ömrümün son 5 yılını çeşitli kilo alma formüllerini uygulayarak geçirdim. Yahu biri de işe yaramaz mı??!! Yaramadı gitti! Belki okurken bunu ukalalık olarak sayacaksınız. Emin olun öyle değil. Kilo alamamak benim temel sorunum. Her türlü sağlık taramasından geçmeme rağmen pek bir sorun da bulunamadı.

Gelelim diğer bir konuya: üniversite durumları. Facebook adresimde ekli olan ve bu yıl sınavlara girmiş insanların hepsi bir programa yerleşmiş gibi görünüyor. Hepsini tebrik ederim. Gözüme ilişen bir diğer konu da çoğunun İstanbul Üniversitesi'ne girmiş olması. Malumunuz İÜ benim de okumakta olduğum üniversite, bu yüzden bir çeşit mutluluk duydum.

Bugün Ahmet Ümit'in yeni bir kitabına başladım. Aslında eski; ama benim için yeni. Kitabın adı: Bir Ses Böler Geceyi. Şimdilik birkaç anahtar nokta var; ama bunları nasıl ve nereye bağlayacağını merak ediyorum. E zaten bu da kitabın okunurluğunu belirlemez mi? daha önce aynı yazarın: Patasana, Sis ve Gece, Beyoğlu Rapsodisi, Bab-ı Esrar ve Kavim adlı eserlerini okudum ki hepsi ayrı ayrı çok güzeldi ve tavsiye ederim.

Bugün size bir tavsiye de verdim. Daha ne olsun. (: Şu an o kadar terledim ki!!! Yazıyı gönderir göndermez banyoya gidip yüzümü yıkayacağım, sonrada dolaptan bir soda alacağım.

Şimdilik bu kadar sevgili blog. Durumum aynı yani.

Geç kalmış yaz günlükleri - 1

2010-08-11T14:17:00.000-07:00

Ve iki gün önce söz verdiğim gibi tekrar buradayım. Başlıktanda anlayabileceğiniz gibi 2010 yaz aylarının en kavurucusu olan ağustosun ortasında geç kalan yaz günlüğüme başlıyorum. Burada saçmalamak, yazdığım saçmalıkları sizin okumanızı sağlayarak sizin zihninize de saçmalama eyleminin tohumlarını bırakmak istiyorum.

Gelelim şu son iki günde neler olduğuna... Önceki blog yazımda da söylediğim gibi salı günü staj yerine gittim. Dosyamı kaşeletip, imzalattırıp aynı yerde staj yaptığım arkadaşımla beraber önce yemek yemeye karar verdik. Ve Astoria'daki Burger King'e gittik. Aslında Burger King'e bayıldığımı söyleyemem; ama o an içimden bir his kendimi Amerikan yemek kültürüne emanet etmemi söyledi. Big King yedim ki bu benim Burger King'deki favori yemeğimdir. Ve şok şok şok!!! Tellerimden dolayı hamburgerimi ısıramadım. Çok acıdı. Evet, belki bu sizin için anlamsız; ama şu an tel takmakta olan yada daha önce tel takmış kısacası başından bir ortodontik tedavi süreci geçmiş biri beni anlayacaktır. Bende yemeğimi kopararaktan yedim. Sonra "Başlangıç" isimli o harika filmi izlemek için sinemaya girdik. Senaryo daha doğrusu ana fikir zekiceydi. Ancak benim en çok beğendiğim nokta görsel efektler ve Leo'nun oyunculuğuydu. Özellikle karısının intihar sahnesinde o ağlayışı...

Gelelim bugüne... Ramazan ayının ilk ayı olması sebebiyle oldukça zorlayıcı bir gündü. Bittim desem yeridir. O kadar susadım ki!!! Acıktım da; ama bir yerden sonra açlıkla baş edebiliyorum. Susuzluksa beni bitirdi resmen. Son 20 dakika herkesle kavga ediyordum. Sonra ezan okununca 3 koca bardak su içtim. İçer içmez öyle bir ter bastı ki, bunu hiç beklemiyordum.

İşte böyle... Şimdiyse sürekli yeme-içme faaliyetleri içindeyim. İki gün sonra görüşmek üzere!

Ay hayat çok zor! 8D

Kesin D-ö-n-ü-ş!

2010-08-09T13:26:00.000-07:00

Yaza girerken verdiğim düzenli blog yazma sözünü nasıl da çiğnediğimi şu an görüyorum. İnsanız, hatalar bizim için. .D Bugün kısa bir özet geçelim, bundan sonra iki günde bir yazacağım.

Hayatımın en berbat, saçma yazını yaşadım ve yaşıyorum. Doktora gitmekten bıktım, usandım. Bu sebepten dolayı tatilimi İstanbul'da harcadım. Zaman zaman arkadaşlarımla dışarı çıktım tabi. Bol bol film izledim. Kitap okudum. Bu son 3 etkinlik hala sürmekte. Hah, bu yazın takıntısını da ilan edeyim: "Johnny Depp". Bu adamı daha önce de izlerdim. Ancak son 2 aydır bir manyaklık, ne bileyim bir takıntıya yakalandım. Bütün filmlerini izlemedim henüz. Kendi çektiği bir belgesel var o kaldı sanırım. Bu adam nasıl bir aktördür???!!! Her filmde nasıl tamamen başka bir karaktere bürünür??!!! Bu bürünmeden kastım; hem fiziken, hem de ruhen. Seri katil mi? Tamamdır, bildiğin katil... Ezilmiş, hor görülmüş bir karakter mi? Tamam, tıpkı öyle... Çok beğeniyorum artık kendisini.

Başka... Mesela yarın üniversiteden bir arkadaşımla buluşup staj yerine staj defterlerimizi kaşeletmeye gideceğiz. Sonrasında da bir şeyler yaparız herhalde. Sonraaaa... Ramazan geldi çattı ve ben oruç tutacağım tabi sağlığım el verdiği sürece.

Sıcak havalar herkesi olduğu gibi beni de bitirdi; ama yine de bununla yaşamak zorundayız. Hem ne kadar söylenirsek söylenelim bu sıcak hava gerçeğini ortadan kaldırmaya yeterli değil. Aslında siz farkında değilsiniz; ama ben kısa bir ara verdim ve dolaptan buz gibi bir soda aldım.

Aaaa... Flaş gelişmeyi söylemedim. Artık dişlerimde tel var. Şimdilik sadece üst dişlerimde. Geçen hafta perşembe takıldı teller. Daha taze yani. Herkes canımın çok yanacağını söyledi; ama bende damla acı olmadı nedense. Tellerimle yaşamakta zorlanmadım desem yalan olur. Özellikle damaklık yemek yememi engelliyor; ama alışmak durumundayım bu konuda da.

Uzun bir yazı oldu ve sanırım şimdilik bu kadar yeterli. Kendinize iyi bakın. 2 gün sonra tekrar görüşmek üzere!!!

"Use your head, but follow your heart"

2010-06-20T05:11:00.000-07:00

Bugün değişik bir şeyler yapmalıyım dediğimde amacım buraya yazmak değildi; ama çoktan yazıya başlamışım bile. Tatile gireli günler oldu. Açıkçası henüz tatil formunda değilim. Dişçi randevuları beni hırpalamış durumda ve düşün daha sadece 2 kere gittim. Çenemde ki şişlik birazda olsa indi. Bunun dışında diş etlerim sürekli kaşınıyor. >.< Aslında ben mutluyum. Yani düşünüyorum bir yanım yıllardır eksik olsa da -ve ne zaman dolacağını bilmesem de- hayatımdan tat alıyorum bir şekilde. Öyle işte...

When the world comes crashing down, i'll find you if you hide.

2010-05-18T08:54:00.000-07:00

Hayatımda hiçbir zaman günü gününe bir blog yazamayacağımı böylece anlamış bulunuyorum. Unuttum. Haftaya finallerim başlıyor ve tabi ki üniversitemin bu "seçkin" etkinliğinde kombinemle yerimi alıyorum. Ders çalışmaya başladım. Sıcak havalar pek sağlıklı bir ortam yaratmasa da elimden geleni yapıyorum diyebilirim. Boş zamanım olsa bol bol kitap okusam, film izlesem demiyor değilim. Amma ve lakin şimdilik bu iki etkinliği rafa kaldırmış durumdayım. Yaza her şey daha iyi olacak, her şey...Bu arada Angels & Airwaves isimli harika grubu dinlemelisiniz. 3-4 ay oldu birkaç şarkılarını dinleyeli; ama bu günlerde takıntım oldular.

Bütün kalpler kırılmalı...

2010-05-05T07:39:00.000-07:00

Yine haftalar olmuş yazmayalı. Sevgili blogcuğum. Sana en azından final sınavına kadar günü gününe yazmayı denesem, mutlu olur muyuz? Bunu yapabilir miyiz? En azından deneyebiliriz. Vize sonuçlarını öğrendikçe bir mutluluk kumkuması, ne bileyim bademli-ananaslı pasta yemiş gibi mutlu oluyorum. 2 derste istediğim neticeleri alamadım; ama diğerleri 90lardan aşağı değil. 10 dersten ikisi de 90 9olmasın yani. Kısacası 10 dersimin 8i AA. Biri BA ve biri de BB.

Derslerden geçi insan hallerine dönelim. Bu aralar tuhaf günler geçiriyorum. İstediğim şeyleri elde ettikçe aslında onun için çabalamayı daha çok sevdiğimi fark ediyorum. Tabi bunlar kişilerle alakalı şeyler değil; tamamen kurumsal yada soyut şeyler.

Bu yazın en kötü kısmı tatile gidemeyecek olmam; çünkü bu yaz bir reklam ajansında çalışmam gerek. Her şeyi hazırladım. İş bitirici huyum bazen işe yarıyor. Ha, temanı değiştirdim. Bahar aylarına layık, çok gösterişli olmayan bir şey işte.

Sonraaa... Kitap okuyorum bu aralar. Çok özlemişim kitaplarımı. Ağustos gelse de Açlık Oyunları'nın 3. kitabı çıksa. Şimdilik Türk klasiklerine takılıyorum. Ablamın Meşrutiyet dersi sayesinde, kitap masrafımı ortadan kaldırdım bir süreliğine.

Son olarak bir "tumblr" hesabı alıp, bu geyiğe ortak olduğumu söylemeliyim. Oraya İngilizce yazmayı tercih ediyorum; ama yine de olsun: peyton483.tumblr.com/

An deiner Seite, nur eine weile. Du bist nicht alleine

2010-04-13T02:07:00.000-07:00

Bu aralar bütün olumsuz enerjiyi kendimle beraber taşıyorum sanırım. Sınavlarımın bitimine 3 gün kala, fena grip oldum. Gerçi İÜ!de okuyan herkes bu aralar gribal enfeksiyonun kollarında acı çekmekte; ama kendimden bunu beklemezdim. En son geçen yıl ekim ayında hasta olmuştum ve bahar aylarında gribe yakalanmak, hiç tahmin etmeyeceğim, ihtimal dahilinde bile olmayan bir durumdu. Pazar sabahı kalktığımda kemiklerimde bir sızı, efendime söyleyeyim şöyle hafif gözlerde yama, boğazda yutkunurken bir acıma hissiyle karşılaştım. Hemen tedavi sürecine başlasam da virüs çoktan beni kötü emellerine alet yada aletlerine emel etmişti. Ertesi gün olan Ambalaj sınavı beni yeterince ambale ediyordu zaten. Bir de grip olunca "Aha"dedim, "Şimdi yandım." Ders çalışırken zaman zaman anneme ateşim olduğunu iddia ettiysem de onlar bana böyle bir şeyin olmadığını söylediler. Gerçekleri biliyordum, cayır cayır yanmaktaydım. Akşam sekiz sularında ders çalışma faaliyetim virüslerce sekteye uğratıldı ve soluğu salonun üçlü koltuğunda aldım -cık konforlu değil, ayaklarım sığmıyor. Bu yüzden cenin pozisyonunda ayrılamadım-. Ertesi gün okula biraz daha ders çalışmak için 3 saat erken gittim. Evet, okuma salonu bomboştu. Huzurla ders çalışıp, sınava girdim. Bu arada akan burnumun, öksürük krizlerimin arada dikkatimi dağıttığını söylemiyorum bile. Sınava girdiğimde, daha doğrusu sınav salonuna girdiğimde herkesin; "Gözlerin nasıl da şiş, hasta mısın? Esra, yüzün solmuş, hayırdır?" sorularını sabırla yanıtlayıp, sınav kağıdım geldiği zamanda aynı sabırla soruları yanıtlamak için biraz güç istedim Allah'tan. Sınav kağıdı geldiğinde, salı günü yapılacak sınavın hocası da salona girdi. Biliyordum, bu işte bir iş vardı. Bir an bütün salon sessizliğe büründü ve salı günü sabah saat 11.00'da gerçekleşecek "Reprodüksiyon" sınavının 16.04.2010 saat "11.00"a ertelendiğini duyunca; mutluluktan gözlerim yaşardı. Ah hayır bu yaşarmanın sebebi hapşıramamanın verdiği o kesif sızıydı.

Soruları yanıtladıkça, içimde büyüyen yorgunluk, ne bileyim ertesi gün sınav olmamasının verdiği mutluluk dalgasıyla, bildiğin doldurdum kağıtları. Son dakikaya kadar salonda kalıp, daha sonra yemekhanemizin çiçko teyzesinin verdiği yemekleri yedikten sonra eve geldiğimde, kendimi yine üçlü koltuğun kollarına bıraktım. Uyudum... Saat 18.00 sularına kadar uyudum... Ve uyandığımda beni bekleyen bol limonlu, baharatlı mercimek çorbasının sadakatli kollarında huzur buldum. Saat dokuza doğru tekrar sızdım ve on bire doğru cebren ve hileylen ablamın zorlamasıyla yatağıma yattım. Sabah kalktığımda hastalıktan eser yoktu diyemeyeceğim; ama sadece hafif bir boğaz sızım vardı. Olsundu, bu kadarına sabredilirdi.

Şu an saat 12.01'i gösterirken akabinde çalışacağım derslerin planını yapıyorum. İşte böyle pipılolveyzliv. Şimdi gidiyorum; ama dönüşüm muhteşem olacak.

Bu blog yazısı sırasında dinlenen müzükler:
Tokio Hotel - Ich Bin Da (An Deiner Seite) (Live)
Tokio Hotel - Dark Side Of The Sun

the night is yours

2010-03-01T09:17:00.000-08:00

Uzun süre olmuş yine buraya yazmayalı. Biraz daha akıl etmesem, bir ay olacakmış. Kısa bir özet geçsem yeter sanırım -ne de olsa benim blogum blogluk amacından çoktan sapmış durumda-.
Üniversitenin 2. dönemi başladı ve hiç olmadığı kadar çok ürün tasarlamam ve proje hazırlamam gerekiyor. Şu aralar çok çalışıyor, az uyuyor, haftada bir veya iki kere dışarı çıkabiliyorum. Geçen dönemin daha rahat olduğunu kabul ediyorum, ayrıca o günlerin kıymetini bilmediğimi de. Şu anda da gözlerim kapanıyor ve ara ara esniyorum. Saat daha 19.02 gerçi; ama insan çok geç yatıp, çok erken kalkınca böyle oluyor. Bu gün 10 tane ambalajın perspektiflerini çizmem gerek. Daha proje içeriğini dosyalamalıyım. Ve yapmam gereken bir çizim ödevi de var. Tipografi ödevini ağzıma almak dahi istemiyorum.
Kısacası, bu dönem o nadir blog postları bile gelemeyebilir. Arada bir gelir giderim belki buraya. Thfantr ve Thus'daki görevlerim dışında ilgilenecek hiçbir şeyim yok. Deviantart ve Livejournal'ımı da kapatabilirim. Hatta burayı da kapatmalıyım; kendi kendime konuştuğumu düşünüyorum.
Ve uykusuzluktan yanan gözlerle ödevlerimin başına geri dönüyorum...

Gitmeden şunu da söyleyeyim. Bu yaptığım avatarın bir parçası olduğu Alman Stern dergisi Türkiye'ye de geliyor. Şahsen D&R'dan aldım. İlgililere duyrulur.

Ne insanlar gördüm üzerinde elbise yok, ne elbiseler gördüm içinde insan yok

2010-02-05T09:02:00.000-08:00

İşlerime bir türlü yetişemediğim, programımın hep dolu olduğu bir tatil curcunasının ortasındayım. Aslında bu tatilde çok rahat olacağımı düşünmüştüm; ama son bir haftaya giriyoruz ve ben hala yoğunum. Umarım son haftada işlerim yoluna girer.
Bunun dışında gayet iyiyim. Nedense bu yıl hiç hasta olmadım. Geçen yılki badireden sonra bu yıl hasta olmamak benim için lütuf gibi bir şey. Pazar günü Ecem ve İlayda ile Taksim'e gidiyoruz. Ecem'le her zaman görüşüyoruz zaten; ama İlayda'yı uzun süredir görmüyordum. Özledim o yüzden.
Lise arkadaşlarımla da görüşmeliyim şu son hafta sırasında. Okulumun online kayıt denen internet üzerinden ders seçme ve kayıt yenileme saçmalığının bu gün ilk günüydü. Tabi ki zilyon sorun çıktı ve sistem kafayı sıyırdı. Pazartesiye kadar bekleyeceğiz o yüzden. Bu aralar çok değişik şeyler oluyor. Sanırım yakında daha da mutlu biri olabilirim.
Çok soğuk bir insan olduğumu bir kez daha anladım. İnsanlarla kolay iletişim kurabiliyorum; aa birine "canım, bir tanem" veya "seni seviyorum" demek benim için çok zor. Bu yüzden kilitlenip kalacağım güne kadar pratik yapmalıyım.
Ve sizinle favori bir şarkımı paylaşmak istiyorum. Bu aralar dilime dolandı.
Alicia Keys - Distance and time

Kim ne derse desin bu hali harika bence.

Can you break my heart tonight?

2010-01-13T03:57:00.000-08:00

Açlık Oyunları'nı bir günde bitirdim; şimdi Ateşi Yakalamak adlı ikinci kitabını okuyorum serinin... Araştırmalarıma göre üçüncü kitabın adı "Galip" olacakmış ve şu sıralar çıkacakmış. Yani umarım.. Bir de bu seri film olacakmış. Bakınız: 2. Twilight Vakası. Adını bile bilmeyen insanlar filmini izleyip manyak gibi kitapları okumaya başlayacak. Olsun, ben ona da razıyım. :D Kimler oynar filmde çok merak ediyrum. Özellikle Peeta ve Katniss için iki kişiyi seçmiş bulunmaktayım. Ünsüz olsun bizim olsun, bu filmle ünlensinler. Bir Robert Pattinson gibi.. Tamam, Robert Pattinson "Little Ashes" yada "Paranoya" ile zaten ünlüydü; ama Twilight Saga'nın onu zirveye taşıdığı göz ardı edilemez.

Ablam finallerine çalıştığından internete giremiyorum; çünkü klavyenin çatırtısı onu çıldırtıyor. Bende Da Vinci Şifresi'ni izledim. Çok güzel film, kitaplarını da okumuştum zaten. Kayıp Sembol'ü de en kısa zamanda okumak gerek.
Kitaplar ve filmler dışında bol bol dışarı çıkıyorum arkadaşlarımla. Tatile girince anladım ki hayat bana güzelmiş. Şu aralar TH'nin Down On You şarkısına takmış durumdayım, kendimi şarkıyı söylerken buluyorum.

Bir de GQ çekimleri var tabi... Çok farklı giyinmiş Bill ve çok yakışmı. Yani pöti kareli dandik bir cekete 2.500£ vereceğine, biraz pay çıkarsın artık. :P Bunun dışında tabi Dior'dan aldığı giysilerini seviyoruz. Daha fazla sevgi kelebeği olmadan ben gideyim en iyisi.

2010-01-09T12:21:00.000-08:00

Sonunda iki haftalık sınav kasvetinden yakamı kurtardım. Bundan sonra on beş şubata kadar uyumak, kitap okumak, film izlemek, gezmek, test çözmek -ıyy-, dövmemi en kısa sürede yaptırmak gayeleri için hayata tutunmaktayım. Sınavlar güzeldi matematikten AA ile geçmenin rahatlatıcılığı benim için önemli olandı. Artık hikayemi de rahat rahat yazabilirim. Ohhh... Hayat güzelmiş ya. Bu arada kaç haftadır almak istediğim kitabı sonunda bu gün aldım. Suzanne Collins - Açlık Oyunları... Bu akşam aldım; ama şimdiden yüzüncü sayfayı buldum sanırım. Çok güzel bir kurgusu var. Akıcı konusu beni esir aldı bile diyebilirim. Sabah kalkıyorum annem Merlin'i izliyor, akşam sınavlardan geliyorum annem yine Merlin'i izliyor. Sonunda bende onunla beraber izlemeye başladım. Artık bırakamıyorum izlemeyi. Brava Nejidet demek istiyorum hatta yapımcılarına. :D

Şimdilik bu kadar. Oldu o zaman. (:

2009'un Son Blog Yazısı

2009-12-30T11:44:00.000-08:00

Hadi derin bir nefes alıp 2009'u gözden geçirelim. Çok istediğim iki şey olmadı; ama ikisi de farklı şeylere yol açtı. Birincisi istediğim okula yerleşememem. Ben İstanbul Üniversitesi'ni istemiyordum ve inadına buraya yerleştim. Ancak şu anki durumumu düşünürsek, çok memnunum. Okul ortamım, arkadaşlarım, hocalarım her şey tam da istediğim gibi gidiyor. İkincisi Yunanistan konserine ailemin inadını kırıp da gidememem. Ne zaman büyüdüğümü anlayacaklar veya ne zaman onların gözünde büyük olarak nitelendirileceğim çok merak ediyorum.Bu yıl sağlık sorunları da yaşadım. Allah'a şükür geride bırakıyorum onları. Arkadaş kaybettim, arkadaş kazandım. Mezun oldum en önemlisi.İlk iş deneyimimi yaşadım.Kısacası bu yıl çok şey yaşadım. Umarım 2010'da her şey daha net olur ve hak eden her insan dileğine kavuşur.
Bu yıl hakkında en çok konuştuğum kişilerin resimleriyle son vereyim. (:

Oh Satan! Oh! Let me, just once, Slide my fingers through Esmeralda's hair

2009-12-23T09:50:00.000-08:00

Sınavlarıma çok az kaldı pazartesi başlıyor finaller. Allah bütün tasarım-basarım-yayarım ekibine yardım etsin.
Tek isteğim artık kendi halime bırakılmak. Gereksizlerden kurtulduğumu düşünüyorum ve artık her türlü platformda bu güne kadar yaptıklarımdan vazgeçiyorum. Bence onlar da vazgeçmeli, bu çok saçma çünkü. Böyle bir yere varamayız ve sebebi ne ki? İkimizde birbirimiz için aynı kini beslerken, aslında ikimizde kendi içimizde bulunan bazı duygulara sahip değil miyiz? Sana göre ben egoistim, bana göre sen.. Sana göre ben gereksizim, bana göre sen... Bu yüzden bir daha ne ben senin adının hecesini bile ağzıma almayayım, ne de sen benim adımın hecesini... Böylece daha iyi olur. Küçük değiliz artık çünkü. Çocukça hatalar bize yakışmıyor. Umarım ikimizde hak ettiğimiz yerlere geliriz ve isteklerimize kavuşuruz.
Hayır, başıma taş düşmedi. Sadece büyüyorum ve yaptıklarımızı belki de yeni yeni algılıyorum. Pişman değilim, ama o zamanlarımı daha faydalı şeylere harcaya bilirdim.
Heh... Sözüm geldi aklıma. Benle aynı malzemeleri kullanabilirsiniz sonuçta benim tapulu malım değiller; ama tarzımı kopyalamanız çok üzücü benim için. Bir yandan seviniyorum beğeniyorsunuz ki kopyalıyorsunuz, bir yandan da çok üzülüyorum.

And all of my friends think I'm crazy for loving you but they don't know ther's nothing else i can do

2009-12-19T09:27:00.000-08:00

İğrenç bir mide bulantısı ve bel ağrısı... Ne kadar saçma bir gün ama! Bütün gün ödev yazdım ve daha da yazmam gerek. Belimin ağrısı beni öldürecek. İlaç sürdük demin umarım iyi gelir. Finallerim 26 Aralıkta başlıyor ve 11 Ocakta bitecek. Ondan sonr da bir ay mola! O günleri yaşamak için sabırsızlanıyorum.
Sanırım bu haftadan itibaren nete pek fazla girmeyeceğim. Ders çalışmak gerek. Bunun dışında hayat çok güzel gidiyor. Allah'a şükür. İnsanları tanıyamıyorum yada geç tanıyorum, tanıdığımı zannediyor da olabilirim. Sevmediği insanın kopyası olan insanları görmeye dayanamıyorum sanki. Ayrıca aptallığa hiç müsamaha gösteremiyorum. Eğer istediğim şeyi yapabilecek kapasitede biriyse, yapamadığı veya yapmadığı zaman çok sinirleniyorum. Her şeyin layıkıyla yapılmasını istiyorum.
Önceki yazımda hikayeden bahsetmiştim sanırım, onu yazmaya başladım işte. Güzel gidiyor şimdilik.Ecem'in hediyesini almaya gitmeliyim bu hafta içinde. Heh bir de Alicia Keys'in "The Element Of Freedom" adlı yeni albümüne takıldım. Hatta favori şarkımı paylaşmak istiyorum: http://www.youtube.com/watch?v=k02sHC8OUjU

Birkaç dakikanızı ayırıp dinlerseniz, mutlu olurum.

Ve son klibin en muhteşem karesi:

En uzun başlığımla kısa bir ara. ;-)

It doesn't matter since you gone

2009-12-03T05:49:00.000-08:00

Hıııımmm. Sayfayı açtım; ama gel gör ki ne yazacağımı bilmiyorum. Uğultulu Tepeler'i okuyorum bu ara.. Çok güzel kitap, çok sürükleyici. Özellikle çakma vampir serilerine kafayı takmışlara öneririm -Özge bu lafım gayet sana :D-, gerçekten gerçek bir kitap. :D
Ayrıca hayatın ne derece güzel olduğunu düşünüyorum. Seneye Avusturya'ya mı gitsem acaba? Bir dönemi orada okuyup, geri dönsem? Belki.. Ama ondan önce DGS'ye çalışmaya başlamalıyım. Ocak ayının başında tatile giriyorum bütünlemeye kalmazsam. Kalmam sanırım... İşte o tatilde bir DGS kitabı alıyoruz ve çalışmalara başlıyoruz. Yapabilirim biliyorum. Yapanlardan zihnen ve bedenen eksiğim yok, inanç ve çalışma tek ihtiyacım olan. Bu iki kavramda sağ olsunlar bu yıl yakamı bırakmıyorlar.
Sonra dün gece bizim buradaki Cizreliler Derneği'ne silahlı saldırı düzenlediler. Babam duyar duymaz polis ve ambulansı aradı. İyi ki aramışız, sağ olsunlar iki dakika içinde geldiler. Böyle bir olayı görmek çok kötü. Bir insan ölüyor ve ailelerinin yakarışını duyuyorsun. İnsanın tüyleri diken diken oluyor.
Ayrıca bayramın ilk günü manevi halamı kaybettik. Duaya gelen caminin hocası bile onun ne kadar yardım sever, iyi biri olduğunu söyledi. Evet, öyleydi.. Hatta keşke ben de onun kadar iyi olabilsem. Mekanı cennet olsun... Üzülmeyi ve ağlamayı kestim; çünkü o mutlu bunu biliyorum.
Okulda durumlar iyi. Notlarımın en düşüğü saçma bir ders. >.> Ama genelde yüzlerle doluyum. :D Allah'a şükür. Sanırım yeni bir hikaye yazacağım. Belki.. Bitti, bu kadar.

I just hope that you aren't alone

2009-11-23T12:22:00.000-08:00

Evet.. Uzun bir aranın ardından vizelerimin bağrından kopup geldim. Çok çalıştım, çok didindim ve karşılığını aldığımı düşünüyorum. Ha bu göreceli bir kavram tabi ki bakalım sevgili hocalarımız okurken de benimle aynı fikirde olacak mı... İki hafta boyunca her gün başımı bile kaldırmadan ders çalıştım. Okula sınavlardan erken gidip okuma salonunda son on beş dakikaya kadar ders çalıştım ve haliyle ortam oluştu tabi. Artık hemen hemen her bölümden arkadaşım var. "Bunun ne gibi bir artısı olabilir?" dediğinizi duyar gibiyim. Hemen söyleyeyim: eğer tanıştığınız kişiler birinci sınıfsa ve ortak dersleriniz varsa; ayrıca onların sınavı sizden önceyse; "acaba hoca ne soracak?" sorunsalı doğal olarak ortadan kalkıyor... Ve gayette konforlu bir sistem.

Ancak ve ancak internette olmadığım bu sürede kaçırdığım şeyleri yeni yeni yakalıyorum. Ya ben photoshopumu özlemişim. *.*

Sonra Ecem'le beraber "Alacakaranlık Serisi: Yeni Ay"a gittik. Arkamızda oturan ve "Takım Jacob" olarak adlandırılan, filmin ilk yarısının sonuna doğru küçük fısıltıları çığlık, hatta böğürünmelere varan grubu paylamış olmaktan ne derece zevk duyduğumu söylememe gerek yok sanırım. ;-)

Film güzeldi. Gerçekten de önceki filmde kıyaslarsak hem kalite hem senaryoda kitaba bağlı kalınması açısından gayet başarılıydı. Bu yüzden Chris Weitz'i birde buradan kutluyorum. :) Jacob çok olsa da Edward'ın karizması onu yerle bir etmeye yetti de arttı zaten. Jacob kim ki? Dünkü çocuk. ;-)

Tokio Hotel cephesinde kaydederken kafayı yediğim zilyon resimden başka bir şey yok. Severek izliyoruz hatta.

Ayrıca bu gün Grafik hocamızın söylediği cümleyi yinelemeden duramayacağım;

"Herkes grafiker olabilir; ama herkes tasarım yapamaz."

Görüşmek üzere... <3

2009-11-04T12:49:00.000-08:00

Haftaya iki haftalık vize sürecimin başlaması nedeniyle buralarda pek olamayacağım. Her ne kadar günü gününe ders çalışma tekniği olarak adlandırılan ve her öğrenciye öğretmenleri tarafından çeşitli dönemlerde -özellikle okulun açılış günlerinde peşinen- söylenen; "arkadaşlar, derslere günü gününe çalışın, sonra sıkışmayın" cümlesine bağlı olarak gelişen öneri bu yıl benim hayatımda yerini aldı. Her gün okuldan gelince notlarımı temize çekmek suretiyle ders çalıştım. Haftaya çok da yoğun olmayacağım; ama yinede işi sıkı tutmakta fayda var.

don't be blue..

2009-10-15T10:13:00.000-07:00

Aslında bazen insanlara bir şey söylemekten zevk alıyorum. Bazen de beni sinir ediyorsunuz. Evet, evet sensin. Şu an bunu okuyan herkes beni bir parça gıcık etmiştir ve eminim ki ben de sizi gıcık ediyorum ve benim egoist, kendini beğenmiş...vs. biri olduğuma inanıyorsunuz. Gözleriniz görebildiği, algılama kabiliyetinizin ayırt edebildiği kadarım. Evet, ben size, siz bana gıcık olmaya devam etmelisiniz. Her ne kadar takmasak da birbirimizi takmalıyız! Çelişkilerle dolu sözlerime devam etmek istiyorum.

Ayrıca hepimiz beyinsiziz. Hepimiz aptalız, hadi oturup ağlayalım. Küçük emocuklara ve aka boka ağlayan insanlara gıcık oluyorum. Hayatlarındaki ufacık bir sorunda krize giriyorlar, büyük şeyler başlarına gelse sonuç: intihar.. Evet, kaçınılmaz.

Çok sinirli iki paragraf oldu farkındayım. Ama henüz sakinleşmiş değilim. Ayrıca evet çok iyi photoshop yapıyorum, çok iyi yabancı dil biliyorum ve evet çok başarılıyım. Bunları dilimle söyleyip, içimde saklamadığım için egoistsem de; EVET Egoistim. Çünkü ben sizin kibarlık adına içinizde tuttuğunuz bastırılmış duygularınızı dile getirecek kadar dürüstüm.

Aslında sakinleştim ve bütün paragrafları silmeliyim, ama kıyamıyorum. O yüzden kalsınlar. Okul süper, arkadaşlar bir kenara eğitimine alıştım ve daha şimdiden hocaların takdirine layık oldum. :P Haftaya fuarda bizim okulun standında görev alacağım ve asistanlık başvurularına da az kaldı. Arkadaşlara gelince... Bazıları çok tuhaf, tarifsiz yani. Bazılarıyla çoktan yakınlaştım mesela. Bazıları bana gıcık oluyormuş, laf taşıyan erkek tarafına da ağzının payını verdim.

Mühendislikteki hoş çocuk:
Evet, arkadaşının dediği gibi utangaç olmamalı, gelip konuşmalıydın. "Kalk, konuş oğlum." dediğinde haklıydı. Sense telefonla oyalanıp izlemeyi tercih ettin. Olsun, görüşmek üzere... :D

Ayrıca 4. sınıftan beri kitap okumayan ve derste bunu iyi bir özellikmişçesine dile getiren beyincikleri orada kınadığım gibi, burada da kınamak istiyorum.

Bitti.

Hearts washed in misery.

2009-09-29T07:55:00.000-07:00

Aslında şuraya bir flaş giriş yapmayı tercih ederdim; ama gündemimiz çok olaylı girişe el verişli. -Ayten Hocam, bakın hala unutmadım lisede öğrendiklerimi:P-

Dün çoğu üniversiteli gibi bende okul yollarına düştüm. Metrobüste geçirdiğimiz bol eğlenceli dakikalardan sonra, kampüsümüze vardık. Bizim kampüs Türkiye'deki en büyük kampüsmüş, bu yüzdendir ki kampüse girince 15dk. yürüyoruz. Hatta İstanbul'da oturanlar bunu daha iyi anlayacaktır; bir ucu Avcılar'da, bir ucu Bahçeşehir'e kadar gidiyormuş.

Okulda her gün farklı farklı zilyon tane insan suratı görüyorum, beraber derse girdiğim bazı öğeler de -mesela bayan solaryum, kara kedi, 12, kuaför- gibi uhaf davranışlarından dolayı bu isimlere layık görüldüler. Nasıl bir zihniyet hem gotik olarak tabir edilen o güzelim akımı ayaklar altına alıp öyle giyinir ve aynı zamanda ilk günden dersliğin ortasında elektro müzikle dans eder anlamıyorum. Ha aynı kişinin "Müslüm dinleyen var mı???" sorusunun üzerine, "Senden başka Müslüm dinleyen olabileceğini sanmıyorum." diyen ben, sanırım bunu çok sesli söyledim ki bütün herkes gülmeye başladı.

He bir zekafetler var tabi. O güzelim zekalarının el verdiği kadarını kullanıp, akıllarınca eleştirmenliğe soyunuyorlar ya. Karda bırakıp izlerini "nah burada, bak!" dercesine bırakıyorlar. Alın bu gün bende bir zekafetlik yapıp, buradan haykırmaya karar verdim.

Ayrıca bu gün yemekhane kuyruğunda, bir öğrenci arkadaş, "Arkadaşlar, bu sırayı çekiyoruz. Bu yüzden derslerimize geç kalıyoruz ya da derse yetişmek uğruna yemek yiyemiyoruz. Bu okulumuzun özelleştirmeye gitmesi sonucudur. Yemek şirketi, elemanlarını işten çıkardı. Diğer turnike bu yüzden kapatıldı. Bu yüzden bu kadar sıra bekliyoruz...." şeklinde yaptığı çıkışta, herkes sustu ve dinledi. Takdir ettim. Ardından biz yemeklerimizi alıp oturduğumuzda, diğer turnike açılmıştı. İşte sürüden sıyrılıp bireysel birer koyun olarak fikrini söylemek bu olsa gerek -Berba Hocam.... :P-.

Aslında bu gün daha kısa yazacaktım, hatta yazmayı planlamıyordum; ama içimden geldi. Ben cehennem olup gitmeliyim sanırım.

Bu da MTV İtalya'da canlı performans sergileyen, küçük bir röportaj veren grubumuzun bir parçası. Canlı canlı izledik ailecek. xD

Ayrıca bu gün yemek sırasında bir kızla tanıştım. 2. sınıf mühendislikteymiş kendisi. Çantası TH'dendi. :P

In Ruins

2009-09-24T04:05:00.000-07:00

*"There are moments in our lives when we find ourselves at a crossroad, afraid, confused, without a roadmap. The choices we make in those moments can define the rest of our days. Of course when faced with the unknown, most of us prefer to turn around and go back."

Şu alıntıdan sonra yazılmaya değer bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bütün yazdıklarımı sildim. Bu yeterli. Ha bir de ben insanların hakkında hayırlısını istedikçe, neden onların zehirlerine mağruz kalıyorum?

Bir de Green Day'in son albümünü alıp, dinleyin. (=

___________
*Lucas Eugene Scott

Already Convinced

2009-09-11T14:57:00.001-07:00

A few weeks ago i promised to ma bf that i'm gonna write a blog in english. and now time to do this.

Lately i considered about my future. Where am i gonna go, who am i gonna be. Those issues still confused and sometimes i don't wanna think anything 'bout future. I made a decision. Actually, i made a decision more than a year ago. But now it's totaly clear. I know who i'm gonna be, i know where i'm gonna live. I need to work really hard and patience would be my fella. Roled my eyes, took a deeply breathe...
Sometimes a song can change your universe. can be your personal medicine. I heard this song months ago @ mtv but i couldn't find it. And yess! Everybody knows it. I'm the only one who never heard. Last sunday i watched a tv program and heard that song. already downloaded. "Babyshambles-The Blinding"

Monday i have an english exam. i really can't believethat how much i trust myself. I didn't study, really!!! I'll mess up. you'll see. Getting up early... Really bad idea, but in couple days this idea will come true. studying... Gosh! no pleaseee. do you not see i'm beggin... don't wanna study but if i wanna be who i imagined i need to study hard. like i'm studying math since a month.

Mesmerized by him btw. I have no clue what am i gonna do.

Gotta go for a translation. i won't write any blog in english again -ok. maybe someday-

Don't play with anybody' emotion, what you'll get. you'll be happy if you hurt him/her.

don't be happy from others unhappiness.

Can't stop writing. yes i'm going.. get it?

Şu adam ne kadar "Fuzulî", vur duvara çıksın "Ruhî"

2009-09-07T14:32:00.000-07:00

Aslında bu gün nasıl bir giriş yapmam gerektiğini düşünmedim.

Sanırım içimde saçma sapan pönküren biri var. Nedense birkaç yıl önce dinlemeye başladığım Matrax'ı tekrardan dinleme ihtiyacı duyuyorum. Bir açıyım, geliyim.

Evet, açtım. Sezen Aksu çalıyor şu anda.

İçimi dökmek istiyorum. Ama önce sevgili Gustav'cığıma iyiki doğdun demeliyim.

Şimdi konuya girelim:

Hafta sonu geldiğinde, hayatımda büyük değişiklikler olacak.

Örneğin; pazartesi okulum başlıyor.

11'inde EMA oylaması bitiyor.

İçimden herşeyi oluruna bırakmak geliyor ve yapıyorumda. Tabiri caizse; gerçekçilikle pembe gözlükleri harmanladım. Bill'in Dior'dan aldığı gözlükler kadar havalı olmasada :P idare ediyorum.

Hayatta her şey mümkün. Bir sabah kalktığınızda yıllardır beklediğiniz, hayalini kurduğunuz haberi alabilirsiniz. Yada sevdiğiniz birini kaybedebilirsiniz. Şu an bile farklı evlerde, farklı hayatlar yaşanıyor. Kim bilir neler oluyor. Gustav ve Tom'u yakıştırıp; Tomstav yapan zihniyetleri giyotinle dünya üzerinden silmek istiyorum. Giyotinin ortaya çıkış hikayesini de bir ara anlatırım. :P Belkide biliyorsunuzdur, bende nereden öğrendiğimi unuttum.

Birde İskender Pala'yı hala seviyorum. O yazsın, ben okuyayım.

Okulumun göl kenarında olduğunu söylemiş miydim? Ayrıca kampüsün içinde otobüs var, bir yerden bir yere çabuk gitmek için. Düşünün ne kadar büyük. :P

Bitti, giderken şöyle iz bırakmak isterdim; ama bir söz bulamıyorum. :P

What if i could never feel you by myside.

2009-09-01T13:48:00.000-07:00

Duygu dolu dakikalar.

Sonunda bu gün Rene ile beraber Carmen'e hazırladığımız büyük moral organizasyonunu gerçekleştirdik.

kamerada bizim yaptıklarımızı görünce o gülmekle karışık ağlayışı ve mutluluğu beni de ağlattı. Her şeye değdi. Uzak olmak, dostluğa asla engel değilmiş bunu anladım bir kez daha. Carmen bana: "peyton i love you. we know each other not really but i guess we liked each other from the start and i can't tell you how much i love your gift for me. " dediği zaman her şeye değdi.

On beş günlük uğraşımızın sonunda, onu bu yıl yaşadığı üzücü olaylardan biraz olsun uzaklaştırabildik ya...

Bunun dışında...

yarın kayda gidiyorum, çünkü bu sabah çok hastaydım. Ama şu an kefeni yırttım. Belki bir kilo güllacı tek başıma yediğimden kendimi bu kadar iyi hissediyorum.

Neyse.

Bitti.

Biri odadaki sinekleri öldürsün.

2009-08-31T15:16:00.000-07:00

Hastayım, midem bulanıyor ve şu anda içimdeki "hadi bunu yapmalısın" dürtüsünden kurtulmak için bunları yazıyorum.

Doğmuşsa doğmuş n'apıyım yani?

Resmine bakıp tek söyleyebildiğim şey hastalığın etkisinden dolayı; "miğdemi bulandırıyorsunuz" oluyor.

Geçimsiz miyim ne?

Her neyse, umarım bu yıl çatal-bıçak kullanmayı öğrenir, bilmiyorsan topa vurmaz, kahveni hep bol kremalı içersin.

Bir de ne diliyorsan gerçekleşsin. Beni üzecek sonuçlar doğuracak olsa bile. *fedakarpeytonifadesi*

Şimdi gidip uyuyayım, yarın kayıt var. Kusmadan görüşmek üzere.

uçuk

2009-08-29T10:53:00.000-07:00

Karnım öküz gibi dolu. Kendimi çok mutlu hissediyorum. Koca kase ev yapımı supangleyi de yedim. Bitti hepsi. Doydum evet; ama bu demek değildir ki en kısa zamanda yeniden yemek yeme ihtiyacı duymayacağım.

Uçuk... Hatırlarsanız geçen hafta dudağım uçuklamıştı.

Yarası hala benimle beraber, yani uçuğum henüz beni terk etmedi.

Her insanın dudağı uçuklayabilir; ama bazı uçuklar bizi mutlu eder. En azından benim için böyle.

Bende bir uçuk yüzünden bu kadar mutlu olabileceğimi düşünmezdim.

Bazı şeyler sizi mutsuz edebiliyor, bir insanın bir davranışı uykusuz gecelerle sonuçlanabiliyor; ama nasıl bozuyorsa moralinizi farkında olmadan, yine farkında olmadan düzeltiyor.

Bir de ilk telefon konuşması. :P Çok mutluyum sanırım. Evet, bu defa mutluyum. İNsanın çabalarının karşılığını alması gibi bir şey ...

Pis uçuğunla ve uyuz telefon sesinle hep hayatımda olursun umarım. (=

Keep on dreaming

2009-08-26T07:44:00.000-07:00

Immm... Artık şu üniversite konusunu bir açıklayalım.

Dün gittim, öküz gibi bir arazisi var, spor salonu, yüzme havuzu vs. Hoş şeyler beğendim. xD

Ama girişte yaşadığımız o yurt krizini unutmayacağım.

Sonra şey...

Bill 1.90 olmuş. Her ne kadar "Ben 1.60'ım şimdi yanında kriptonit yada mikrop gibi kalacağım" diyenler olsa da ben bu haberi coşkuyla karşıladım. xD

Çünkü ben 1.82'yim, doğal olarak 8 cm fark gayet iyi olabilirdi.

Umut fakirin ekmeği efendim...

bir de ben bu gün matematik çalıştım.

hatta birazdan test çözmeye gideceğim.

Bless You

2009-08-23T11:04:00.000-07:00

İnsan hayatı ne kadar da kısa ve pamuk ipliğine bağlı, bu gün bunu bir kere daha öğrendim. Allah'a şükür ki korktuğumuz başımıza gelmedi. Ancak Mısır ailemizde gidilmemesi gereken ülkeler listesinde en üste yerleşti...

Bu da sevgili Carmen için...

Şimdi bunu Rene'ye yollamalıyım ki, hazırlığımıza eklesin.

Bu gün Shrek 2'de vardı; ama benim hayatım Shrek oldu.

Kısaca özet:

Kuzenim Mısır'a tatile gitti. -Hani şu İsviçre'de yaşayan-

Orada kalp krizi geçirdi, hastaneyi bulmak ve buradan ulaşmak zor olsada; İngiltere'de ki diğer kuzenim hastaneyle görüştü.

Yarın amcam kuzenimi almak için Mısır'a gidecek.Nakil işlemleri... vs.

Şükür ki o iyi. (L)

Yarın okula gideceğim.Melda'yla beraber.Bakalım neler olacak. Çok merak ediyorum yeni okulumu... Üniversite, üniversite dedikleri neymiş göreceğiz.Tamam, en azından ön izleme.

İstanbul Üniversitesi -la la-

Ben bir ejderha olsaydım, sende eşek...

2009-08-22T15:23:00.000-07:00

Sevgili blog beni ne kadar deli ettiğinin farkında mısın? Tabiî değilsin. Sana uygun zilyon tane arkaplan buldum. Hepsini kullanmak istiyorum, gel gör ki şu ahir ömrüm buna yetmez.Sonra bu gün inanılmaz derecede sinirliydim. Bu durum iftardan sonra başladı.

Bu gün Shrek'i izledim. Ejderha ve Eşek'in aşkında gizli mesajlar vardı bence. Maddi özelliklerimiz ne olursa olsun, maneviyatımızla olan aşk her şeyin üstesinden gelir... Beni bu tarz irdelemelere yönelten İskender Pala'ya teşekkürleri bir borç bilirim.

Ayrıca yine sıfırdan One Tree Hill'i izlemeye başladım.
He birde Robert Pattinson! Bitti.

So automatic!!!

2009-08-20T15:46:00.000-07:00

Saat. 01.49...

Evet sayın okuyucular bu saatte ayaktayım ve blogdayım. Duygularımı yazmaktayım.

Az önce cherrytreerecordradio'dan ToHo'in yeni single şarkıları Automatic/Automatisch'in iki versiyonunu da tam olarak dinledim. Bill'in kasılmış İNgilizce'siyle bir "hey" mesajı ve Tom'un boru sesi. Geo ve Gustav babamız, tam kadro kulağımdaydı.

Şarkı tek kelimeyle harika. İnişler ve çıkışlar, ses efektleri çok hoşuma gitti."Human connect to human" şarkısını dinledikten sonra Tom'un boru sesine sempati bile kazandım.

Uzun bir ara vermiş olsanızda, bana göre bu araya değmiş. Beklediğim her saniyeye değmiş!!

Şimdi Nokia Tanıtım günü için sabırsızlanma zamanı...

Bu arada gecenin bu saati, bu zevki benle beraber yaşayan Ecem'e de teşekkürler. (=

ordinary feelings

2009-08-20T03:39:00.000-07:00

Gelen mesajlardan sonra böyle bir açıklama yapma ihtiyacı duyuyorum efendim.
Kim yaydı bilmiyorum, ama yurtdışında bir üniversiteye başlamıyorum. Gönül isterdi ki gidelim, üniversite hayatımıza oralarda başlayalım. Gel gör ki ben hiçbir okula başvurmadım yurtdışında -başvursam alırlardı belki-. Yurtdışında okuma haberlerim için birkaç yıl daha beklemelisiniz, o zamana da kim öle, kim kala.

Kate VOEGELE!

Son zamanlarda hiç bırakmadan dinlediğim, bütün şarkılarını ayrı ayrı beğendiğim, fazla ünlü olmayan ve burada pek de tanınmayan bir bayan şarkıcı. İyi ki tanınmıyor. (=

Sizinle kendisinin bir şarkısını paylaşmak istiyorum.
http://www.youtube.com/watch?v=WL8IB6mGP9w

Şarkının adı: "Forever and almost always".

Şimdi gidip Rene ile planladığımız işleri halletmemiz lazım. Carmen'in moralini yükseltmem lazım. (=

Görüşürüz...

forever and almost always

2009-08-19T10:59:00.000-07:00

Gönül isterdiki size şu an bilgisayar masamın görüntüsünü çekip, gösterebileyim. Ancak fotoğraf makinemin şarjı bitti ve şarj aletini kuzenimde unutmuşum. :D Yinede özet geçelim. Dergilerimin durduğu kocaman bir kutu. Mavi masa lambam. İki cd kutum, Alman Bravo 34'ün Tokio Hotel ile ilgili açık sayfaları -arada göz atmak için bire bir-, Raid sinek ilacı, bir tabak ve bir bardak, telefonum... vs. Kısacası tamamen karışık ve bu benim hoşuma gidiyor.

Uçuğum geçmek üzere. Sonunda kurtuluyorum.

Sabahtan beri Kate Voegele dinliyorum. Anladım ki şarkı sözleri bu güne kadar dinlediğim bütün sözlere on basar.

Kınıyorum. Yine olsun yine kınarım.

2009-08-18T12:29:00.000-07:00

Gözlerimi kapattığımda, yanmaya başladıklarını fark ettim. Sanırım yorgunum. Ama kalksam uyuyamam, o yüzden gitmiyorum.

Bu gün Ecem ile buluştuk. Güzeldi... Sınırsız yerken, benim formumdan düştüğümü anladık. Eee bunun cevabı açık ve net: "..." Daha sonra tatlı yerken, benim ne kadar hırslandığımı gözlemledik. Bu arada öküz gibi böğüren insanları saymıyorum. Aptallar ya. Onları oraya sokanı ben. Ayrıca kulaklık aldım ve çok güzel ses veriyor. Tebrikler kulaklık!

Kitapçıda geçirdiğimiz vakti düşündüğümde anladım ki; ikimizde kitaplarla kafayı yemişiz. Allah böyle yedirtsin efendim.

Nedense şu an boğazım acıyor. Kola buzluydu,ondan mıdır zaar??

Minibüste kulaklık takıp, bangır bangır son ses dinleyerek, bütün minibüs ahalisin 15 dakika boyunca esir alan kızı kınıyorum. Uzağında oturduğum halde duymakta zorlanmadım, eğer yakınında olsaydım zaten laf söylerdim. Ancak kendisiyle ilgili bir teorim var: vücudunun çeşitli bölgelerinde gruplaşmış yağları, işitme kaybına yol açmış kanımca. Bu da neden bangır bangır müzik dinlediğinin sebebidir.

Son olarak BRAVO'da ki posterde, Robert'ın gözlerini bu derece parlatıp, içine elmas tozu kaçmış gibi gösteren grafikçileri de kınıyorum. Bilmezler ki elmas tozu Osmanlı döneminde işkencelerde kullanılıyordu. Kendileri bu yöntemi günümüzle harmanlayıp, Robert'a baktıkça "Yok artık beee!" dememe neden olmuşlardır. Nerden bilecek Allah'ın Almanları!!!

Saygı...

2009-08-17T12:15:00.000-07:00

Michael Jackson öldüğünde msn, site,myspace,facebooku inleten insan olarak nitelendirdiğimiz varlıklar;Bu gün 17 Ağustos! Neredesiniz? Nerede kaldı sizin vatandaşlığınız, ölüye saygınız.

Bir rüya gördüm, o kavuniçi balık benmişim...

Hayatımda ilk aldığım albüm. Teoman - Gönülçelen. 8. sınıfa gidiyordum ve bir bayram günüydü. Tam 8 liraya almıştım. Köşedeki kasetçiden. Bunu ölsem unutmam herhalde...

Ruhi'dir benim adım... Hiç çıkamam evimden. Dostlar uydururum hayali, mutluyumdur bu yüzden...

Yarın Ecem ile buluşalım bakalım. Ramazandan önce son sokak muhabbeti.Sonra gelsin Güllaçlar, gitsin kadayıflar..

Bu arada İskender Pala'nın iki kitabını okuduktan sonra favori yazarlar listemde yerini aldığını söylemiş miydim? Kısmetse bütün kitaplarını okuyacağım inşallah. Osmanlı Devleti'nin yaşama biçimini, aşk ile birleştirip bu kadar güzel anlatan başka bir yazar tanımadım henüz.

L&D'de güzel şarkı olmuş. Hatta beklentilerimin üzerinde. Sanki kalabalığın içindeymişim de yutuluyormuşum hissini verdi bana. Yoksa o his hep vardı da dürtülmeyi mi bekliyordu? Yinede son halini bir dinlemek lazım.

Wish upon a star...

2009-08-16T11:25:00.000-07:00

Yediğim 3 dilim tatlıdan sonra üstüne üç bardak su içip, ardından bir kase dondurma yedim. Bön bön bakmayın bu benim! :D Ah öncesinde akşam yemeği yediğimi söylemiş miydim???

Sanırım şu dünya üzerinde en çok yemek yiyen insanlardan biriyim. Yemek yemek, benim için özel bir seans, bir nevi ibadet... Yemek için yaşıyorum.

Hum....

Ayrıca bit kadar sorunları deve gibi gösteren insanlara uyuz oluyorum. Bir de msnde bu bitimsi deve sorunlarıyla benim kafamı ütülemiyorlar mı, al böyle öldür. Onlara sadece şunu söylemek isterdim:

"Sabaha karşı inanılmaz baş ağrılarıyla, eklem ağrılarıyla kalksaydınız. O ayazda balkonda oturup denize yemlenmeye uçan martılara özenirken, Allah'tan biraz merhamet dileymek zorunda kalsaydınız kendiniz için?. Yastığınızın kanlar içinde kaldığını görüp, aileniz görmesin, huzurlu bir gün geçirsinler diye köşe bucak kaçarken, fark edilseydiniz???"

Sinir kat sayımı arttıran durumlar

2009-08-15T04:46:00.000-07:00

Saat 14.46 şimdi reklamlar...

Herkese selam, yeni bir günün ışığında yine bu blogda sürünmekteyim.Sanırım ben bu blog işine alıştım. xD Bu gün bahsedecek bir sürü konumuz var, en hınçlısından başlayalım.

Evet... Bilindiği gibi çeşitli sitelerde, fotoşopta yaptığım şeyleri sergiliyorum. Ama katlanamadığım bir şey var ki o da benim çalışmalarımın başkaları tarafından izinsiz kullanılması. Benim iznim olmadan, onu geçtim üzerinde benim adım yazmıyorsa imzasında benim olduğunu belirtmeden çalışmamı kullananlardan NEFRET EDİYORUM! Beni çalışma yapmaktan soğuttuğunuz için çok teşekkür ederim.

Bundan daha beteri de var. Geçtiğimiz haftalarda büyük bir kriz atlattım. Aslında çok da eğlenceliydi. İtalyan forumunda yöneticilik yapmakta olan biri kendini herkese peyton olarak tanıtmış ve benim livejournalımı, deviantartımı, kendisinin olarak göstermiş. Çakal bak çakala... İtalyan forumun admini beni tanıdığı için, benle iletişime geçti. Ve ben o çalışmalarımı da çalan kıza öyle bir mesaj bıraktım ki... Değil siteye girmek, korkudan bir daha bilgisayara oturamaz. :P

Bu mesajım başta Marie ve Mel olmak üzere bütün th-us ailesini gülme krizine soktu. Günün anısına aldığım ekran görüntüsü burada: http://i28.tinypic.com/250rrk7.jpg

Ondan sonracığıma, sabah yatağın içinde dönerken dudağımın sızısıyla kalktım. Uçuk! Şu anda en istemediğim şey ama benimle beraber üst dudağımın sol kanadında takılıyor. Ecem ile dün gece konuştuğumuz ve benim yaşadığım o derin olayın etkili olduğunu düşünüyorum. xD

Sonra... Gossip Girl başlayacağına keşke One Tree Hill önce başlasaydı.

Bitti sanırım.

Kanıma dokunan gerçekler

2009-08-14T08:02:00.000-07:00

Zaten buraya yazmaya yer ararken, Meryem'in blogunu sevdim demesi gaza gelmem için yeterli oldu. He Meryem arkaplanı mı sevdi yoksa yazdıklarımı mı bilemiyorum. Ama ben ikinci seçenek olarak üstüme almayı yeğlerim..

Bir Robert Pattinson hayran sitesi için, çevirdiğim röportajdaki şu satırlar içimi dağladı:

"Bir çok arkadaşım Londra’daki galadaydı ve bu çok komikti; çünkü böyle bir şeyi ilk kez gördüğünüzde, bir çok insan sizi haykırırken, bu çok korkutucu. Ve bütün arkadaşlarım bunu görmeye başladı, onlara bir bakış attım ve bana gelip şöyle dediler: “İyi misin?” *gülüşmeler* Verdikleri tepki kesinlikle düşündüğümden farklıydı…”

Ağlamak istiyorum sayın seyirciler. Şimdi neye ağlıyorsun diyebilirsin, belkide saçma ki gerçekten saçma; ama bu satırlar içimi dağladı. xD

Neyse...

İzlediğim sakızlı, şekerler TH üyeleri portrelerinde, en çok Bill'in saçlarını oluşturan o siyah solucanımsı şeker veya jelibon yada sakız, her neyse ona içim gitti. Biri bana ondan alsın. He bu arada bende kendimizin kullanacağı, kasiyersiz kasalardan istiyorum.

Sonra...

Şimdi gidip Beyonce'a fotoşop yapmalıyım. Çünkü Sweet Dream isimli şarkısına bağlandım. 0.0

Üniversite... Bu gün ki konumuz; üniversite!

2009-08-14T03:36:00.001-07:00

Hayatta hiçbir zaman bu kadar büyüdüğümü hissetmemiştim -hala büyüdüğümden emin değilim ya-. Sanırım artık kocaman biri olduğumu, dört-beş yıl sonra iş hayatı denen o çıkarcı ortama düşeceğimi bilmem lazım. Ancak çalışma aşamasından önce, derslerime kendimi adamam gerek. Fizik, matematik... Kolay değil bunlar.

Daldan dala devam ediyoruz...

Ramazan ayı da geldi çattı. Bu son bir haftamızda Ecem'le bir daha buluşmaya karar verdik. Malum öbür türlü ancak iftara gidebiliyoruz ki o da evde oluyor. xD

Sonra...
Ablama dün gece gıcık oldum.

He birde Bill var.
Meme ucuna yaptırdığı piercingi Ecem'le araştırınca, bulduklarımız bizi dehşete düşürdü. Ama yinede üç olasılığımızdan umarım son ikisi sebebidir. İlki gibi bir ihtimal varsa, atın beni denizlere.

Peyton! It's you. *
____________________
*Lucas Eugene Scott

Aaa benimde blogum varmış.

2009-08-13T04:28:00.000-07:00

Aylar olmuş bu blog adresini alalı, iş yerinde kullandığım g-maili açınca hatırladım. AA Ecem'den özenip hesap açtığım site...

Bu güne kadar hep yabancılar için çeşitli, grafik blogları açtım. O bloglarda günlük soru ve sorunlarıma da yardım ettiler sağ olsunlar, var olsunlar.

Şimdi sıra Türkçe bir blogda. Her ne kadar şimdilik tuhafıma gitsede, burada benim hayatıma ortak olmanızı istiyorum.

Kim olduğumu bilmiyorsanız, yakında bir tanıtım yazısıyla burada olacağım. (=

contact me

2009-06-18T14:46:00.000-07:00

twitter: twitter.com/peyton483
deviantart: peytonsworld.deviantart.com
livejournal: peyton_oxxo.livejournal.com
myspace: myspace.com/peyton483
diğer:tokiohotelfantr.com
tokiohotelus-forum.com
robertpattinson-tr.net
onetreehillfantr.forumfree.net

ABOUT

2009-06-16T10:47:00.000-07:00

18 yaşında, İstanbul Üniversitesi Tasarım, Basım ve Yayın Teknikleri öğrencisiyim.
Muhtemelen birçok sitede gördüğünüz tek peyton_sawyer'ım.
4 yıldır photoshop, son iki yıldır da Illustrator, Quark, Indesign ve Freehand kullanıyorum.
Blogumda benimle ilgili daha fazla gözlem yapabilir ve hayatıma eşlik edebilirsiniz.